به خدا  دل به تو دادم ، که دل از تو بر نگیرم

                                      به   وصالت   برسم  یا   که  در این راه بمیرم

چه وفا  بر تو نمودم ، چه  جفا   از تو  بدیدم

                                     بنمای  روی  خود را ،  که  به غمزه ات اسیرم

ز  جوانی ام   گذشتم ،  همه   کار و بار  هِشتم

                                     بنگر  رخم  که   کرده ، غم  عشق   یار   پیرم

 ببر ای صبا   پیامم ، تو ز من بگو به  یارم:

                                    همه  هستی ام فنا شد ، که ز عمر خویش  سیرم

تو ز درگهت  مرانم ، چو غلام خویش ، دانم

                                    منِ بینوای    عاشق ،    به جمال   تو     فقیرم

بروم به   کوه  و صحرا ، ز فراق  یار رعنا

                                    همه عاشقان   بگریند ، شب   و روز  از نفیرم

بُوَد عاقبت  که هجران ، برسد مرا به پایان؟

                                    اگرم خدای خواهد   ،   کند   آن   زمان    امیرم

نظری نما به "افسر" ، برهان   ز رنج  آخر

                                     به خدا  من از دل  و جان ، همه   منّتت   پذیرم

علی افسری نژاد - ۲۴/۷/۱۳۹۱