فرهنگی ، هنری ، علمی ، مذهبی ، ادبی و...

چون در همه عمر داشتم حب على

آمد به سرم چهارده نور جلى

گفتم که شفیع من کدامین شماست

کردند اشارت به حسین بن على

فرا رسیدن ایام عزاداری امام حسین (ع) تسلیت و تعزیت باد

به خدا  دل به تو دادم ، که دل از تو بر نگیرم

                                      به   وصالت   برسم  یا   که  در این راه بمیرم

چه وفا  بر تو نمودم ، چه  جفا   از تو  بدیدم

                                     بنمای  روی  خود را ،  که  به غمزه ات اسیرم

ز  جوانی ام   گذشتم ،  همه   کار و بار  هِشتم

                                     بنگر  رخم  که   کرده ، غم  عشق   یار   پیرم

 ببر ای صبا   پیامم ، تو ز من بگو به  یارم:

                                    همه  هستی ام فنا شد ، که ز عمر خویش  سیرم

تو ز درگهت  مرانم ، چو غلام خویش ، دانم

                                    منِ بینوای    عاشق ،    به جمال   تو     فقیرم

بروم به   کوه  و صحرا ، ز فراق  یار رعنا

                                    همه عاشقان   بگریند ، شب   و روز  از نفیرم

بُوَد عاقبت  که هجران ، برسد مرا به پایان؟

                                    اگرم خدای خواهد   ،   کند   آن   زمان    امیرم

نظری نما به "افسر" ، برهان   ز رنج  آخر

                                     به خدا  من از دل  و جان ، همه   منّتت   پذیرم

علی افسری نژاد - ۲۴/۷/۱۳۹۱

مرور خاطره ها انگار کار ما شده است

چه لحظه های قشنگی ز ما جدا شده است !

مرور میکنم هر روز خاطرات قدیم

دوباره زخم دل انگار وا شده است

دوباره در پی چیزی ز جنس گمشده ها. . .

گمان برم که کنون سخت نخ نما شده است

همای اوج سعادت به بند و دام تو باد

که بخت خوب تو از خواب پا شده است

برای خاطر من ساخت قطعه، ساز جهان

ولی تمام نُتش صد هزار لا شده است

دلم از این همه پرسش که پاسخی نشنید

تمام هفته و روزش پر از چرا شده است

دوباره فرصت نو از کفم برفت، افسوس

دوباره نقطه سرآغاز ماجرا شده است

دریغ و حسرت و افسوس ماجرایی نو

تمام حجم زبانم، خدا خدا شده است. . .

نه به دل شوری و شوقی٬ نه به سر مانده هوایی        تو هم ای مرگ مگر مرده ای  ای داد، کجایی؟

هر چه خواهم که سر خویش کنم گرم  به   کاری        گل به چشمم٬ گل آتش شود    و باده٬    بلایی

هیچ کس نیست در این دشت مگر کوه که آن هم         انعکاس غم ما هست   گرش   هست  صدایی

باده و مطرب و گل نیک بود٬   لیک    عزیزان !         بهرهجران که شنیده است به جزمرگ٬ دوایی؟

ما که رفتیم به    دریای غم و   باده٬ ولی  نیست         این همه    جور٬ سزای  دل پر خون ز وفایی

جمله چون است و چرا٬ هر ورق از دفتر هستی          باز گویند   که ما    را   نرسد چون و چرایی

بندگی گر چه   نکرده ست عمادت  ٬ تو خدا باش         که ستم   نیست به   ناکام٬ خوش از کامروایی

دلم گرفته ...

وقتی میگن امشب می تونی هرآرزویی داری بگی ،

بغض گلوم رو میگیره!

وقتی یادت میندازن که یکی هست ، یکی هست که صدات رو میشنوه

یکی که توی خلوت اشکات پا میذاره ،

یکی نزدیک تر از اونچه که فکرش رو بکنی!

امشب فریاد میزنم و آنچه در دلم نهفته است به خدا میگم....

*************************************************

خدایا به حق این شب عزیز همه رو به آرزوهاشون برسون.

خدایا ما را آن ده که آن به.

خدایا شیرینی بخشش و محبتت را به ما بچشان.

        ************************************************

دو چیز را همیشه فراموش كن:

خوبی كه به كسی می كنی

بدی كه كسی به تو می كند

همیشه به یاد داشته باش:

اگر در مجلسی وارد شدی زبانت را نگه دار

اگر در سفره ای نشستی شكمت را نگه دار

اگر در خانه ای وارد شدی چشمانت را نگه دار

اگر در نماز ایستادی دلت را نگه دار


دنیا دو روز است:

یک روز با تو و یک روز علیه تو

روزی كه با توست مغرور مشو

و روزی كه علیه توست مایوس نشو

چرا كه هر دو پایان پذیرند


آموختن را بکار ببند:

به چشمانت بیاموز كه هر كسی ارزش نگاه ندارد

به دستانت بیاموز كه هر گلی ارزش چیدن ندارد

به دلت بیاموز كه هر عشقی ارزش پرورش ندارد


سه چیز را از هم جدا كن:

عشق، هوس و تقدیر

چون اولی مقدس است و دومی شیطانی

اولی تو را به پاكی می برد و دومی به پلیدی

در دنیا فقط 3 نفر هستند كه بدون هیچ چشمداشت و منتی و فقط به خاطر خودت خواسته هایت را برطرف میكنند، پدر و مادرت و نفر سومی كه خودت پیدایش میكنی، مواظب باش كه از دستش ندهی و بدان كه تو هم برای او نفر سوم خواهی بود چرا که در ترسیم تقدیرت نیز نقش خواهد داشت.

چشم و زبان، دو سلاح بزرگ در نزد تو هستند
چگونه از آنها استفاده میكنی؟ مانند تیری زهرآلود یا آفتابی جهانتاب، زندگی گیر یا زندگی بخش؟

بدان كه قلبت كوچک است پس نمیتوانی تقسیمش كنی
هر گاه خواستی آنرا ببخشی با تمام وجودت ببخش كه كوچكی اش جبران شود.

هیچگاه عشق را با محبت، دلسوزی، ترحم و دوست داشتن یكی ندان
چون همه اینها اجزاء كوچكتر عشق هستند نه خود عشق.

همیشه با خدا درد دل كن نه با خلق خدا و فقط به او توكل كن
آنگاه می بینی كه چگونه قبل از اینكه خودت دست به كار شوی، كارها به خوبی پیش می روند.

از خدا خواستن عزت است
اگر برآورده شود رحمت است و اگر نشود حكمت است.

از خلق خدا خواستن خفت است
اگر برآورده شود منت است اگر نشود ذلت است

هر چه می خواهی از خدا بخواه و در نظر داشته باش كه برای او غیر ممكن وجود ندارد
و تمام غیر ممكن ها فقط برای کسانیست که
از ایمــان دل بریده اند و امیــد را به دل راه نمی دهند

 روزای آخریه که در دانشگاه طی میکنم.البته اگه خدا کمک کنه به طور جدی قصد

ادامه تحصیل دارم.شاید به زودی تعدادی عکس از مراسم باشکوه جشن فارغ

التحصیلیمون گذاشتم.در اون جشن که حدود ۴۰۰ نفر ......

برای مطالعه ی تمام متن به ادامه مطلب مراجعه فرمایید.

رمز مطلب:شماره تلفن خونمون!

عظمت این کودک، آسمان‏ها را به زانو در می‏آورد.

کعبه هرگز شکوه کودک تو را تاب نخواهد آورد، بنت اسد!

اندکی درنگ کن،

هم اکنون کعبه را خواهی دید که از شوق حضور طفل تو، سینه خواهد شکافت!

و کعبه، آغوش گشود و فاطمه را چون جان شیرین پذیرا شد.

چشم‏ها، مبهوت و متحیّر،

عظمت این دقایق را به نظاره نشسته بودند.

صدای همهمه، بیشتر شد؛

بنت اسد داخل کعبه شد و ابوطالب،

این خبر دلنشین را مشتاق شد و به جستجوی همسر شتافت.

نه!

کسی راه به کعبه ندارد؛

کعبه اکنون مهبط فرشتگان است!

سه روز گذشت و برای ابوطالب، سه هزار سال گذشت.

و سرانجام یک روز نسیم،

عطر یک خبر دل‏انگیز را به مشام تشنه ابوطالب رساند و روح و جانش را صفا داد.

… و آفتاب طلوع کرد؛

آن هم از کعبه

فاطمه، ماه را در بغل گرفته بود!

صدای همهمه بیشتر شد؛

این کودک چه قدر عظمت دارد!

به دنیا آمد و «علی» شد.

ابوطالب، به شکرانه وجود علی،

میهمانی باشکوهی داد و گفت:

به برکت حضور این کودک،

هر که به میهمانی می‏آید، باید اوّل هفت بار به دور کعبه طواف کند!

دیدار علی قداست دارد!

اول باید پاک شد، مطهّر شد،

آن گاه به دیدار علی رفت!

پیامبر رحمت، طفل را در آغوش گرفت!

آفتاب، ماه را در بغل گرفت و ماه، پلک گشود و به یمن دیدار آفتاب، تبسّم کرد.

و ماه، از آغاز تولد، برادر آفتاب شد!

مولا! ای که تمام واژه‏ها،

از توصیف عظمت تو عاجزند!

و ای آن‏که تمام عقل‏ها از درک بزرگی‏ات قاصر!

چه تقدیر دلنشینی داری! می‏آیی از کعبه و می‏روی در خانه خدا!

علی جان!

درمانده‏ام از وصفت که پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم چه زیبا فرمود:

«اگر تمام درختان قلم شوند، تمام دریاها مرکب و تمام انس و جن کاتب،

باز هم نمی‏توانند ذره‏ای از فضایل علی را بنویسند».

پس مرا ببخش که جسارت کردم و خواستم شکوه تو را،

در قالب واژه‏های زمینی به تصویر کشم!

مگر می‏شود لحظه‏های عمیق حیدری را نوشت؟

تو همانی که در بدر و احد حماسه آفریدی و در خیبر،

آسمان و زمین را به تحسین واداشتی.

تو همانی که صورت بر آتش تنور پیرزنی گرفتی

 و صولت صفدری را با شادی کودکان قسمت کردی!

نه!

بگذار خاموش شوم که هرگز قادر به گشودن سرّ خدا نیستم!

بگذار تو را به اندازه درک خودم دوست بدارم؛

آن قدر که در قلب کوچک من جای شوی