نه به دل شوری و شوقی٬ نه به سر مانده هوایی        تو هم ای مرگ مگر مرده ای  ای داد، کجایی؟

هر چه خواهم که سر خویش کنم گرم  به   کاری        گل به چشمم٬ گل آتش شود    و باده٬    بلایی

هیچ کس نیست در این دشت مگر کوه که آن هم         انعکاس غم ما هست   گرش   هست  صدایی

باده و مطرب و گل نیک بود٬   لیک    عزیزان !         بهرهجران که شنیده است به جزمرگ٬ دوایی؟

ما که رفتیم به    دریای غم و   باده٬ ولی  نیست         این همه    جور٬ سزای  دل پر خون ز وفایی

جمله چون است و چرا٬ هر ورق از دفتر هستی          باز گویند   که ما    را   نرسد چون و چرایی

بندگی گر چه   نکرده ست عمادت  ٬ تو خدا باش         که ستم   نیست به   ناکام٬ خوش از کامروایی