وقت  آن شد   که سخن با  دل و    دیوانه    کنم           خویشتن   را  به   جنون    شهره  و  افسانه کنم

وقت آن شد که   کنم   مرثیه    خوانی     حسین           رخنه    زین غم    به   دل  عاقل  و  دیوانه  کنم

چونکه   بی خانه و   کاشانه     شدند آل رسول           کی   دگر   میل   سوی  خانه      و   کاشانه  کنم

بهر   پیمانه ی      آبی   که   بنوشند   و   نبود            خون    دل   در    عوض   آب    به  پیمانه   کنم

صدف   دیده ام   از  گریه  شود   مرجان   خیز            تا   که    یاد  از   ستم     زاده ی    مرجانه  کنم

گویم   از   کاکل   زنجیری      قاسم     سخنی           تا    پریشان     دل     دیوانه   و     فرزانه    کنم

نبود    همت مردانه   کسی   را   چو    حسین           جان   فدای    ره   آن   همت        مردانه     کنم

جان  و جانانه  من  عشق حسین است "طرب"         جان    از  آن   روی  ,   نثار   ره    جانانه   کنم