نشود فاش ِ کسی  آنچه  میان  من و  توست 
                                                  تا  اشارات   نظر  نامه  رسان من و   توست

 گوش کن با   لب  خاموش  سخن  می گویم 
                                                  پاسخم گو به نگاهی  که زبان   من و  توست
 

روزگاری  شد  و  کس  مرد ره  عشق  ندید 
                                                  حالیا    چشم   جهانی  نگران  من  و  توست

گر چه   در خلوت  رازدل   ما کس  نرسید 
                                                 همه  جا زمزمه ی عشق نهان  من  و توست
 

گو بهار دل  و جان باش و خزان باش،ارنه 
                                                 ای بسا باغ  وبهاران  که  خزان من و توست

 این همه  قصۀ  فردوس    و تمنای  بهشت 
                                                 گفت و گویی   و خیالی  ز جهان  من و توست
 

نقش ما   گو   ننگارند   به  دیباچه ی  عقل
                                                 هرکجا  نامۀعشق  است   نشان من  و توست
 

سایه ز آتشکده ی  ماست  فروغ  مه و مهر 
                                                 وه  ازین آتش روشن که  به  جان من وتوست