ناله کن ای   دل به    عزای علی               گریه    کن   ای   دیده   برای علی

کعبه ز کف داده چو مولود خویش              گشته   سیه   پوش    عزای   علی

عمر علی،    عمره   مقبوله  بود              هر قدمش   سعی   و   صفای  علی

دیده زمزم ، که پر از    اشك  شد              یاد     کند،     زمزمه های     علی

تیغ شهادت سر او    را   شکافت              کوفه بود،   کوه     منای       علی

عالم   امکان     شده   پر  غلغله              چون شده      خاموش  صدای علی

نیست هم  آغوش صبا بعد از این               پیک   ظفر    بخش     لوای  علی

منبر و    محراب    کشد     انتظار             تا که     زند   بوسه  به   پای علی

ماه دگر    در   دل  شب      نشنود             صوت    مناجات   و    دعای   علی

آه که     محروم    شد   امشب دگر            چشم    یتیمان     ز     لقای   علی

مانده   تهی     سفره      بیچارگان             منتظر     نان     و    غذای    علی

وای امیر    دو    سرا   کشته شد             خانه    غم    گشته  ،   سرای علی

پیش حسین   و    حسن   و زینبین            خون   چکد   از    فرق  همای علی

خواهی   اگر  ملک دو عالم حسان            از دل   و    جان    باش  گدای علی