تعزیه
تعزیه، در لغت به معنى سوگوارى [تعزیت]، برپاى داشتن یادبود عزیزان از
دست رفته، تسلیت، امر کردن به صبر، و پرسیدن از خویشان مرده است؛
ولى در اصطلاح، به گونهاى از نمایش مذهبى منظوم گفته مىشود که در آن
عدهاى اهل ذوق و کار آشنا در مناسبتهاى مذهبى و به صورت غالب، در
جریان سوگواریهاى ماه محرم براى باشکوهتر نشان دادن آن مراسم و یا به
نیت آمرزیده شدن مردگان، آرزوى بهرهمندى از شفاعت اولیاى خدا به روز
رستخیز، تشفى خاطر، بازیافت تندرستى، و یا براى نشان دادن ارادت و
اخلاص فزون از اندازه به اولیا ـ به ویژه اهل بیت پیامبر علیهم السلام، با
رعایت آداب و رسوم و تمهیدهایى خاص و نیز بهرهگیرى از ابزارها و نواها
و گاه نقوش زنده برخى از موضوعات مذهبى و تاریخى مربوط به اهل بیت
به ویژه واقعه کربلا [امام حسین؛ واقعه کربلا] را پیش چشم بینندگان باز
آفرینند. بر خلاف معنى لغوى تعزیه، غمانگیز بودن شرط حتمى آن نیست و
ممکن است گاه شادىبخش نیز باشد. بدین معنى که اگر چه هسته اصلى آن
گونهاى سوگوارى و یاد کرد و بزرگداشت خاطره مصائب اندوهبارى است که
بر اهل بیت و به ویژه امام حسین (ع) و یاران نزدیکش رفته است، اما با
گذشت زمان و تحول و تکامل کمى و کیفى و گونه گونى و تعدد آن تعزیههایى
در ذم دشمنان دین و خاندان پیامبر (ص) پرداخت شده که نه تنها صفت
اندوهبار بودن را از دست داده، بلکه سخت مضحک و خندهآور نیز
هستند [تعزیه مضحک] .
تاریخچه
تاریخ پیدایش تعزیه به صورت دقیق پیدا نیست: برخى با باور به ایرانى
بودن این نمایش آیینى، پاگیرى آن را به ایران پیش از اسلام به پیشینه
سه هزار ساله سوگوارى بر مرگ پهلوان مظلوم داستانهاى ملى ایران
ـ سیاوش (سوگ سیاوش) ـ نسبت داده و این آیین را مایه و زمینه
ساز شکلگیرى آن دانستهاند، و برخى دیگر با استناد به گزارشهایى
پیداى آن مشخصا از ایران بعد از اسلام و مستقیما از ماجراى کربلا و
شهادت امام حسین (ع) و یارانش مىدانند. از این دوره اخیر آگاهیم
که سوگوارى براى شهیدان کربلا از سوى دوستداران آل على (ع) در
آشکار و نهان ـ از آن رو که بنىامیه روز دهم محرم را روز پیروزى
خود مىشمرد ـ در عراق، ایران و برخى از مناطق شیعه نشین دیگر انجام
مىگرفت، چنانکه ابوحنیفه دینورى، ادیب، دانشمند و تاریخنگار عرب، در
کتاب خود ـ اخبار الطوال ـ از سوگوارى براى خاندان على (ع) به
روزگار امویان خبر مىدهد . اما شکل رسمى و آشکار این سوگوارى،
به روایت ابن اثیر، براى نخستین بار به روزگار حکمرانى دودمان
ایرانى مذهب آل بویه صورت گرفت؛ و آن چنان بود که معز الدوله احمد
ابن بویه در دهم محرم سال 352 ق «در بغداد به مردم دستور داد که
براى حسین على دکانهایشان را ببندند و بازارها را تعطیل کنند و خرید و
فروش نکنند و نوحه بخوانند و جامههاى خشن و سیاه بپوشند و زنان
موى پریشان روى سیه کرده و جامه چاک زده نوحه بخوانند و در شهر
بگردند و سیلى به صورت بزنند و مردم چنین کنند...» . به هر حال،
مىتوان دریافت که در این میان آنچه محرک ایرانیان در این امر
مىتوانست بود ـ جدا از انگیزههاى سیاسى ـ مانده برخى از آیینها و
مراسمى چون سوگ سیاوش نیز بود که در اوایل عهد اسلامى
ممنوع گشته و اینکه در سوگوارى براى شهیدان کربلا تجلى مىیافت .
ابن اثیر در بیان وقایع سال 363 ق از «فتنهاى بزرگ» میان سنى و
شیعه یاد مىکند؛ بدین روایت که اهل سوق الطعام در بغداد، که سنى
مذهب بودند «شبیه» جنگ جمل را ساخته و به گمان خود با اصحاب
على (ع) مىجنگیدند. و این به گمان قوى در معارضه با عمل کرخیان
که شیعى مذهب بوده و «شبیه واقعه کربلا» را پدید آورده بودند، صورت
گرفته است (آل بویه و اوضاع زمان ایشان) . این سند چنان که پیداست،
افزون بر سوگوارى، نمونهاى از شبیهسازى (البته به گونه صامت) را
نیز ارائه مىدهد .
:: بازدید از این مطلب : 1460
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0